زندگی درونی

صفحه ی آخر

2011-01-07T22:40:00.000+11:00

انگار باید این صفحه را بنویسم تا این فصل از زندگی تمام شود...

من دیگر نمی خواهمت...

می نویسم و پاره می کنم و تمام می شود تا دنیایم رنگی دیگر بگیرد...

سناریوی اول:

1-08-2006

یه موقعی فکر می کردم دیگه تنهایی نمی تونم دووم بیارم... احساس می کردم بدون اون از تنهایی می میرم...

اما من الان زنده ام... هنوز نمردم... زنده ی زنده ام... بدون هیچ حسی به بدون یا نبودن او نفس می کشم...

سناریوی دوم:

2006

او یک قد بلند...یک نگاه آشنا... یه حس آشنا... یه قدم... دو قدم... سه قدم... یه سلام... یه نگاه... یه لبخند... برام دلپذیرتر شد... یه حرکت... یه رابطه... یه کلام... من و او گرم صبحت... صحبت از همه چیز... اون اتفاقی که منتظرش بودم این بود؟؟؟ یه حرکت... یه قدم... یه عالمه حرف... یه نگاه...یه حس آشنا... نه از ملیت من بودی نه هم زبون من... اما واسم خیلی آشنا بودی... دعوتتو واسه رسوندنم رد کردم... خوب کردم یا بد نمی دونم... نه خوب کردم نه بد... فقط همون کاری رو کردم که باید می کردم

2010-12-13T22:02:00.002+11:00

‎...دلم برای مهربانی هایت که تنگ می شود

بی اختیار شاد می شوم که مهربانی هست که دلم برایش تنگ شود

2010-12-04T08:23:00.002+11:00

گاهی از دست می دهیم چون برایمان زیادی بزرگ است... گاهی هم از دست

می دهیم چون زیادی برایمان کوچک است

2010-11-28T23:02:00.000+11:00

مهم نیست چه بر تو گذشته است... مهم آنست که چه از تو ساخته است

...

2010-11-25T22:04:00.000+11:00

جعبه ی مداد رنگی هایم را هنوز هم دارم... آسمان خانه ام همان رنگی خواهد شد که دلم می خواهد

:)

2010-11-09T23:03:00.001+11:00

زندگی به همان بی ثباتی احساسات توست و به همان در هم بر همی افکار من...

بهترست گاهی عقل را بگذاریم برود غازش را بچراند بلکه صدای درون مرا و تو را از این آشفتگی برهاند...

این روزها

2010-09-02T23:17:00.000+10:00

سبکی تحمل ناپذیر هستی؟؟؟!!! می خواهم کمی سنگینش کنم...
این روزها زیاد فکر نمی کنم... فقط پیش می روم... هرزگاهی هم به خودم می آیم... می ترسم و باورم نمی شود که این منم

2010-08-18T23:46:00.000+10:00

ای سرنوشت...

دیگر از مشیری برایت نمی خوانم...

که مرد نبردت منم بیا...

که نوای جنگ حتی هم اگر بنوازی...

تا تهش را با تو خواهم رقصید

...

2010-08-17T19:51:00.001+10:00

از دستهایت که افتاد و دو تکه شد...

گفتم دیگر نمی خواهمش...

...گفتی زحمت بند زدنش با من

گفتم چینی بند زده اگر بیفتد هزار تکه می شود...

تحمل دیدن هزار تکه شدنش را ندارم

...

2010-08-05T10:16:00.000+10:00

هزار قصه را تمام کرده ام و تو هم چنان زنده ای... این قصه را انگار پایانی نیست

...

2010-06-07T19:58:00.003+10:00

سایه ها را باید شست... ممکن است چندی احساس کنی که بی زیانند...اما بالاخره روزی جلوی درخشش آفتاب را خواهند گرفت... عادت ممکن است حضورشان را محو کند... اما روزی تاریکیشان تمام زندگیت را خواهد پوشاند... اینست که باید محکم ایستاد و "نه" گفت... از سایه ها نباید گذشت... باید محوشان کرد... به حال خودشان اگر وابگذاریشان... تاریکیشان تمام زندگیت را می پوشاند

ضعف هر چه که باشد ضعف است... از بی اختیار خود را به هر غریزه ای وا نهادن تا پرکردن سیگار از آن گیاه های خشک شده لعنتی یا حتی ترس از یک خواهش... یک درخواست ساده

ضعف یعنی بازی... یعنی دروغ... یعنی وارونه جلوه دادن حقیقت

بوی ضعف که به مشام رسید باید محکم ایستاد و "نه" گفت... ضعف یعنی تسلیم... یعنی ترس... یعنی دیر یا زود زانوانت خم شدن و این درست همان چیزیست که مرا از تو دور می کند

وگرنه مرا باکی نیست از آن چه که تو از حملش هراسانی و تلاش می کنی تا به هزار بازی روی شانه های من سوارش کنی

بوی ضعف که به مشام رسید باید محکم ایستاد و "نه" گفت... بی آنکه به ذهنت مجال توجیه دهی... باید چشمانت کور شوند و گوش هایت کر... محکم بایستی و "نه" بگویی پیش از آنکه سیاهی ضعف های انسانی دیگر همه زندگیت را در بر گیرد... پیش از آنکه یدک کش ضعف های دیگری شوی

گذشته را در آینده نباید تکرار کرد... به من نگو که تلخ می نویسم... که به شیرینی شهد می ماند شیرینی در دست گرفتن افسار زندگی

...

2010-05-26T03:28:00.003+10:00

گاهی تنها باید سکوت کرد... سکوت

؟؟؟

2010-05-23T01:13:00.005+10:00

کلکچال امروز انتظار مرا می کشد

از روزی که آمده ام میان زمان گم شده ام

کفش های هجده ساگیم را پوشیده ام و قرارست با دوستی هم قدم باشم که بوی شیطنت های هجده سالگیم را می دهد

چه تلخ و چه شیرین دوستت می دارم زندگی... دوستت می دارم که گاهی همه چیز را طوری جور می کنی که گشتکی بزنم میان گذشته و باورم شودکه هیچ چیز از دست نرفته است

که همه چیز سر جایش است که هروقت بخواهم می توانم دوباره حسش کنم

هوای خنک یک صبح اردیبهشتی... برای یک فتح... یک صعود... قول می دهم بعد از برگشتن شجاع بشوم... آنقدر که این کفش ها را با تمام خاطرات صعودهایش دور بیاندازم

هوا تازه روشن شده اما این دخترک با فال هایش وسط چهارراه می پلکد... قدش به زور به پنجره ی ماشین می رسد... تا چشمانش در چشمانم نیافتد صورتم را به آن طرف کج می کنم

می دانم در بیست سالگیم غوطه ورم... برای همین است که صدای تو مدام در ذهنم می پیچد... با همان پوزخندت... "نگاهش نمی کنی تا بودنش رافراموش کنی"... همین است

نگاهش نمی کنم تا بودنش یادم نیاید... حالا چه می گویی... می خواهی به جرم رفتن جوابگوی تمام کثیفی های دنیا باشم؟؟؟

آرامم... آرام و معلق... میان زمان و مکان... لبخندی بر لب دارم... خوشحالم که نیستی... خیلی ظالمانه بود... نه؟؟؟ می دانم... ظالمم که می روم که نمی مانم... که مسئولیت همه ی سیاهی های این شهر را بر عهده نمی گیرم که از این همه عقده ی تلنبار شده در تو می ترسم که نمی دانم از کجای زندگی به ظاهر بی دغدغه ات در تو باقی مانده

سه چهار روز پیش هم که دربند را پایین می آمدم... آن دخترک چهار پنج ساله که روبروی دکه ی مادرش روی دوپا خوابش برده بود تو را یادم آورد... می دانم اگر از مچاله شدن روحم در آن لحظه چیزی با تو می گفتم... با نگاهی سرزنش آمیز در می آمدی که می روی و روحت دیگر مچاله نمی شود

شاید هم حق با تو بود... شاید هم برای اینست که هیچ وقت در چشمان آن دخترک که سرچهارراه ملاصدرا شیراز فال می فروشد نگاه نمی کنم... برای این که غفلتم را یادم می آورد... برای همینست... برای این که از خودم واین زندگی بیزار می شوم

آه که زندگی بدون کوهنوردی چقدر بی ارتفاع می شود... من عاشق این کوههایم... وقتی قدم هایم با نفس هایم هم آهنگ می شوند و افکارم بی پروا در گذشته چرخ می زنند و به حال وصل می شوند

اصلا می دانی چیست... این شهر پرست از این کودکان... پراست از سیاهی... از غم... از شادی... از روشنی... بگو از کدامش بگویم تا تمام این دفتر را برایت پر کنم

حالا که این طور شد... پاهایم که به زمین رسیدند... از میدان قدس تا میرداماد را پیاده می روم... در چشمان همه یشان خیره می شوم تا سهم کوچکی از دردشان را سهیم شوم... بعد هم دست کوچک و سیاه دخترک سر چهارراه را می گیرم و می برمش شیلا تا با همان دست های کوچک و سیاهش همبرگر گاز بزند... آن وقت هرچند از این همه سیاهی چیزی کم نمی شود اما لااقل من از چیزی فرار نکرده ام

این همان چیزیست که می خواهی؟؟؟ نه؟؟؟

آن وقت راضی می شوی؟؟؟ آن وقت دیگر برای رفتن سرزنشم نمی کنی؟؟؟ آن وقت دوباره محو می شوی؟؟؟

بعدش هم این کفش ها را دور میاندازم... دلم برای بیست و پنج سالگیم تنگ شده است

...

2010-05-21T03:01:00.003+10:00

از کی نوشتن اینقدر سخت شده که سرم از این همه نا نوشته باد کرده اما قلمم یک جا ساکن شده

شروع

2010-04-19T23:17:00.001+10:00

می نویسم به نام آغازی دوباره...

با تمام هیجان ناشی از ناشناخته بودن آنچه قرارست پیش بیاید... دوستت می دارم زندگی

تو را به مقدساتت به همه ی این ها فکر کن... پیش از آنکه جلوتر بیایی

2010-02-11T09:38:00.003+11:00

تو هم مثل من می خواهی زندگی را رنگ کنی؟؟؟ قرمز... آبی... زرد... نارنجی

وهیچ رنگی را جا نیاندازی

تو هم مثل من می خواهی گاها صدای سکوت را بشنوی؟؟؟ آرام گوشه ای کز کنی وصدای ذهنت را پیدا کنی؟؟؟

تو هم مثل من گاهی دلت می خواهد فریاد بکشی؟؟؟ زیر باران تمام شب را برقصی؟؟؟ یا عاشق شدنت را جیغ بزنی؟؟؟

تو هم مثل من دلت می خواهد رقص برگ ها در باد را تماشا کنی؟؟؟ آسمان کویر را دوست داری؟؟؟ شب های ساحل را چطور؟؟؟

تو هم مثل من دلت می خواهد پرواز کنی؟؟؟ نادیدنی ها را ببینی؟؟؟ نا رفتنی ها را بروی؟؟؟ دست نیافتنی ها را بدست آوری؟؟؟

تو هم مثل من دلت می شکند وقتی می بینی تصویری دروغی در ذهنت ساخته اند؟؟؟

تو هم مثل من بی پروا در خیابان اشک می ریزی یا از ته دل می خندی یا گاهی بلند آواز می خوانی؟؟؟

تو هم مثل من گاهی دلت می خواهد نت ها را نفس بکشی؟؟؟ همه ی طعم ها را بچشی؟؟؟ یا زیر باران با تمام نیرو بدوی؟؟؟

تو هم مثل من از مرزهای دروغین... از فریب بیزاری؟؟؟

تو هم مثل من به جای کسی که دوستش داری درد می کشی؟؟؟ یا با لبخندش شاد می شوی؟؟؟

تو هم مثل من دلت می خواهد گاهی کودک شوی؟؟؟ شیطنت کنی؟؟؟ بالا و پایین بپری؟؟؟

تو هم مثل من زندگی را با تمام درد هایش دوست داری؟؟؟

تو هم مثل من می خواهی هر لحظه را تا تهش نفس بکشی؟؟؟

تو هم مثل من باور داری عشق را می شود جان داد و بزرگ کرد یا کوچک و نابودش کرد؟؟؟

تو هم مثل من این راه را با تمام بالا و پایین هایش همقدم می مانی؟؟؟

تو را به مقدساتت به همه ی این ها فکر کن پیش از آنکه جلوتر بیایی...

:-)

2010-02-05T20:32:00.002+11:00

برای کمک,دست هایم به سویشان دراز شد... بی هیچ سرزنش و منتی آغوش گرمشان را به رویم باز کردند

خیلی وقت بود که فراموش کرده بودم چه گنج هایی دارم در این دنیای وانفسا

...

2010-02-04T00:54:00.007+11:00

امشب از آن شب هاییست که باید جایی ثبتش کرد... از آن ها که فردایش ممکن است شیر باشی یا روباه

...از آن شب هایی که زود صبح نمی شود

اصلا چند صباحیست که ساز زندگی بدجوری آهنگ جنگ می زند... اما من بر سر چیزی که ارزش جنگیدن ندارد نمی جنگم

تا تهش را می رقصم... حتی گاهی هم دلم یک جوری قیری ویری می رود که درست همان چیزی اتفاق می افتد که انتظارش را ندارم

این جورش را بیشتر هم دوست دارم... یک جوری انگار که هیچ عادتی حریفش نمی شود

حتی طعمش شیرین هم هست... شب که می خوابی نمی دانی روزگار برای فردایت چه در مشتش قایم کرده است

برگ آخر

2010-01-31T22:04:00.006+11:00

تو همیشه آرام و ممتد می سوزی... برای همین است که صدایت هنوز هم گرم است

من اما یکباره شعله می کشم... و هیزمم که کافی نباشد به یکباره خاموش می شوم... برای همین است که صدایم سرد شده است

آن شب بارانی را یادت است؟؟؟

همان که مرا گذاشتی تا سیگار به دست زیر باران به بودنمان فکر کنی... آن شب آخرین جرقه های

شعله ام هم خاموش شدند...شعله ای که بیهوده تلاش می کنی تا دوباره جانش دهی

...

2009-06-09T01:04:00.002+10:00

می گویند بزرگ شده ای هر وقت فهمیدی آدم ها به زیبایی دنیایی که برایت ترسیم می کنند... به زیبایی نامه هایی که برایت می نویسند... نیستند...
می گویند سردت می شود هر وقت بیابی آدم ها به زیبایی دنیایی که برایت ترسیم می کنند... به زیبایی نامه هایی که برایت می نویسند... نیستند
...
می دانی...
خیلی وقت است که سردم شده است...
یعنی خیلی وقت است که بزرگ شده ام؟؟؟

...

2009-06-06T01:59:00.002+10:00

گاهی زخم هایی که فکر می کنی مدت هاست خوب شده اند در موقعیت های حتی کمی مشابه چنان سرباز می کنند که تنها خودت می تونی علت واکنش های تند به ظاهر بی سبب خودت رو دریابی...

...

2009-05-23T13:40:00.005+10:00

به اندازه ی تمام اشک هایی که بر گونه هایم نشاندی
می بخشمت...
و به اندازه ی تمام لبخند هایی که بر لبم نشاندی
دوستت می دارم...

به اندازه ی تمام اشک هایی که بر گونه هایم نشاندی
فراموشت می کنم...
و به اندازه ی تمام لبخند هایی که بر لبم نشاندی
به یادم خواهمت سپرد...

...

2009-05-18T01:54:00.001+10:00

من مذهبی آورده ام...
مذهب من یک معجزه دارد و یک کتاب آسمانی...
ویک تفاوت هم با مذاهب پیشین...

معجزه ی ما می تواند روی هر چیزی را بپوشاند اگر
دوستت داشته باشم و توان دوست داشتنت را داشته باشم و دوستم داشته باشی و توان دوست داشتنم را داشته باشی...

کتاب آسمانی من تنها یک صفحه دارد و در آن صفحه تنها یک خط نوشته شده است:
"نه کسی را به بازی بگیر و نه بگذار کسی به بازیت بگیرد"

تفاوت مذهب من با مذاهب پیشین هم اینست که:
آورنده اش نه تنها با مخالفانش نمی جنگد بلکه اصراری هم ندارد کسی مذهبش را بپذیرد

...

2009-05-06T11:15:00.002+10:00

ببخشید من لاک غلط گیر ندارم...
دیگه چند وقتیه این که خط خوردگی های زندگیمو همه ببینن اذیتم نمی کنه

evolution!!!

2009-05-05T02:37:00.004+10:00

دخترک اولین بار که در این وادی زمین خورد را خوب یادش است...
گمان می کرد کسی زمینش زده است...
نمی خواست که باز آفتاب بدمد...باران ببارد ...آدم ها نفس بکشند...
یک ایل و تبار هم لازم داشت ...بیایند و از زمین بلندش کنند...
برخاستنش یک ماه طول کشید...
...
دخترک آخرین باری که در این وادی زمین خورد را هم خوب یادش است...
یقین داشت خودش چشم هایش را خوب باز نکرده است...
خوشحال بود که فردا باز آفتاب می دمد...باران می بارد ...آدم ها نفس می کشند...
برای برخاستن حتی دست هایش را به زمین هم نگرفت...
برخاستنش به اندازه ی یک آه طول کشید

سرگردان

2009-05-03T21:28:00.000+10:00

زیباییت برایم از پس رهاییت است...از پس قدرت بالهایت...تا اوج بیکران...
نه...نه...
نمی خواهم قفسی برای بالهایت باشم...
نمی خواهم غل و زنجیری بر دست و پایت باشم...
نه... نه...
اگر از پس جشم هایت خانه ام به قفسی می ماند...درش را هرگز به رویت نخواهم گشود...
اگر از پس جشم هایت دست هایم به غل و زنجیری به دست هایت می ماند...دست هایم هرگز دست هایت را نخواهند فشرد...
نه... نه...
من آن پرنده را نمی خواهم که قفسش را در من بیابد...
من آن پرنده را می خواهم که رهاییش را ...که پروازش را در من بیابد

...

2009-05-02T18:38:00.000+10:00

یک روز آسمان سوراخ شد و تو از آن پایین افتادی ...
یک روز آسمان سوراخ شد و من از آن پایین افتادم...
یک روز باد آمد و آرزوهایت را با خودش آورد...
یک روز باد آمد و آرزو های مرا با خودش آورد...
یک روز طوفان شد و آرزو هایمان یک سو شدند...
یک شب زمین دهن باز کرد وسایه ات را بلعید...
یک روز آسمان دوباره سوراخ خواهد شد و

خانه تکانی

2009-05-01T20:16:00.000+10:00

باز باید خانه ی دلم را تکانی بدهم... بیا پنجره ها را باز کن... پیش از آنکه این همه گرد و خاک خفه ام کند

شاید باری دیگر

2009-04-25T15:02:00.000+10:00

کاش آفتاب در نمی آمد...
تا رد پاهایت برای همیشه روی برف های جلوی در خانه ام باقی می ماند...
کاش روز نمی شد...
تا سایه ات برای همیشه روی دیوار خانه ام باقی می ماند...
کاش آن گل های سرخ آنقدر بو نمی کردند...
تا بوی عطرت برای همیشه در فضای خانه ام باقی می ماند...
کاش اشک هایت را نمی دیدم...
تا تصویر لبخندت برای همیشه روی تنها آینه ی خانه ام باقی می ماند

...

2009-04-24T23:49:00.000+10:00

دستان خسته ام را بگیر...
تا پلکان رویا را پله به پله...شانه به شانه... بالا رویم...
گاهکی تردید چشمانم به سرمای حس شده برگونه هایم بدل می گردد...
تاب بیاور...
گاهکی که پایم می آید تا بلغزد...
دستم را محکم تربگیر...
باورم کن...
پله به پله...شانه به شانه... با من بیا...
آن بالا که رسیدیم...دستهایم را رها کن...
آخر می دانی...
آن بالا که برسیم...بالهایمان آنقدر جان گرفته اند که برای بالاتر رفتن پلکان نخواهیم

2009-04-22T10:01:00.000+10:00

ای تکیه گاه و پناه زیباترین لحظه های پرعصمت و پر شکوه تنهایی و خلوت من
ای شط شیرین پر شوکت من
ای با تو من گشته بسیار در کوچه های بزرگ نجابت
ظاهر نه بن بست عابر فریبنده ی استجابت
در کوچه های سرور و غم راستینی که مان بود
در کوچه باغ گل ساکت نازهایت
در کوچه باغ گل سرخ شرمم
در کوچه های نوازش
در کوچه های چه شبهای بسیارتا ساحل سیمگون سحرگاه رفتن
در کوچه های مه آلود بس گفت و گو ها بی هیچ از لذت خواب گفتن
در کوچه های نجیب غزلها که چشم تو می خواند
گهگاه اگر از سخن باز می ماند
افسون پاک منش پیش می راند
ای شط پر شوکت هر چه زیبایی پاک
ای شط زیبای پر شوکت من
ای رفته تا دور دستان
آنجا بگو تا کدامین ستاره ست
روشنترین همنشین شب غربت تو ؟
ای همنشین قدیم شب غربت من
ای تکیه گاه و پناه غمگین ترین لحظه های کنون بی نگاهت تهی مانده از نور

در کوچه باغ گل تیره و تلخ اندوه
در کوچه های چه شبها که اکنون همه کور
آنجا بگو تا کدامین ستاره ست
که شب فروز تو خورشید پاره ست ؟

اخوان ثالث

...

2009-04-22T00:30:00.001+10:00

چه کنم...چگونه یک گوشت در باشد و دیگری دروازه...
چه کنم ...وقتی مدام حرف هایی را می شنوی که دلت می خواهد بشنوی...
چه کنم...چگونه می توانی این طعم شیرین را از زیر دندان هایت بیرون بکشی...
چه کنم...چگونه می توانی این اسباب بازی شیرین را از ذهن خسته ات باز پس گیری...

چاووشی

2009-04-21T12:49:00.000+10:00

من اینجا بس دلم تنگ است
و هر سازی که می بینم بد آهنگ است
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بی برگشت بگذاریم
ببینیم آسمان هر کجا ایا همین رنگ است ؟
.
.
.
بیا تا راه بسپاریم
به سوی سبزه زارانی که نه کس کشته ، ندروده
به سوی سرزمینهایی که در آن هر چه بینی بکر و دوشیزه ست
و نقش رنگ و رویش هم بدین سان از ازل بوده
که چونین پاک و پاکیزه ست
به سوی آفتاب شاد صحرایی
که نگذارد تهی از خون گرم خویشتن جایی
و ما بر بیکران سبز مخمل گونه ی دریا
می اندازیم زورقهای خود را چون کل بادام
و مرغان سپید بادبانها را می آموزیم
که باد شرطه را آغوش بگشایند
و می رانیم گاهی تند ، گاه آرام
بیا ای خسته خاطر دوست ! ای مانند من دل کنده و غمگین
من اینجا بس دلم تنگ است
بیا ره توشه برداریم
قدم در راه بی فرجام بگذاریم

اخوان ثالث

خواب در چشم ترم می شکند...part 0

2009-04-21T01:19:00.000+10:00

این بار هم یکی دیگر از آن تکان ها آمد... اما این بار نمی دانم چه شد که آمد... نمی دانم چه شد که جان گرفت... اولش می شنیدم و شیرین بود... حتی مثل خیلی بارهای قبل نگران آمدنش هم نبودم... آنقدر مطمئن از پشت مرزها ماندنش بودم... آری می دانم... حسم را می شناختم... احترام بود و بس... احترام بود به عظمت باورهایی که نظیرشان کم یافت می شود... احترام به بودن کسی با این باورها... ار آن احترام ها... از آن محبت ها که برایت بودنش کافیست... همین قدر که بدانی کسی این گونه است... بودنش کافیست... حتی اگر هیچ وقت دیگر هم نبینیش...نمی دانم چرا... نمی دانم چگونه... اهمیتی هم ندارد که چرا و چگونه... شاید تنها مهم این باشد که از مرزها گذشت... ومن غافلگیرانه نبضش را احساس کردم... همین جا زیر پوستم... بی پرواییش را نفس کشیدم... این بار بوی دیگری داشت... وحشت زده نزدیک شدنش را نگریستم ... در اوج ناباوری... دیدمش که از مرزها گذشت... واقعی تر وخیالی تر از آنچه در تصور آید... آمد ... می دیدم و باور نمی کردم... مگر ممکن است... شاید هم ممکن باشد... بگذار این هم جلوه ای دیگر از احساس باشد... می شناسیش و نمی شناسیش... گاهی دور... گاهی هم نزدیک ...خیلی نزدیک... چقدر نزدیک... شاید من باشد در جلدی دیگر... نمی دانم...

خواب در چشم ترم می شکند...part -1

2009-04-21T01:13:00.000+10:00

تنها حس می کنم باید بنویسم ... شاید کمی از سنگینی بارم بکاهد... باز هم نمی دانم... آنقدر ها میان خیال و واقعیت گمم که گاهی مرزشان را گم می کنم... گاهی هم پایم در حین بالا رفتن از پلکان رویا سر می خورد و نمی گویم به سیاهی واقعیت پرتاب می شوم... به سردیش پرتاب می شوم... آری... واقعیت سرد است... روح و جسمت را خوب تکان می دهد... سردیش را حس می کنی و قبل از آنکه از سرمایش منجمد شوی... بیشتر می پوشی... شاید زندگی همین باشد... نه... شاید نه... زندگی همین است... تکان هایی دارد که جانت را جلا می دهد... تا قله می کشاندت... کمی در آسمانی که برای خودت ساخته ای پروازت می دهد... و بعد از همان بالا به قعر واقعیت پرتابت می کند... ومن... ومن گله ای ندارم... هیچ وقت نداشته ام... همه ی این تکان ها انتخاب من بوده در برابر آسایش مرگزای تمام روزمرگی ها...

دلتنگی

2009-04-20T14:25:00.000+10:00

دلم کوچک شده است...
وقتی هم که حس می کنم دل من برای تو کوچکترمی شود از دل تو برای من...
دلم کوچک تر هم می شود...
آنوقت دیگر تو هم در آن جا نمی شوی

...

2009-04-18T16:13:00.000+10:00

متاسفم که انقدر کودکانه فکر کردی که من همیشه آنجا خواهم ماند... آری متاسفم...
تا آنجا رسیدنم با خودم بود... اما انجا ماندنم با تو بود

خواب در چشم ترم می شکند...

2009-04-18T11:36:00.000+10:00

شاید هم برای این باشد که می نویسم ... تا رها شوم... تا شیرینی خود بودن را بچشم... شیرینی بی پروایی... شیرینی دیدن انچه درون منست نه آنچه از بیرون از پس پرده های کدر چشم هایشان و پرده های کدرتر رفتار من می بینند...اما درون من... از مرزها که می گذرد همه چیز رنگی دیگر می گیرد... دیگر نمی شود هر دیدی را نا دید گرفت... گاهی انتظاردیوانه ات می کند... گاهی از حسادت بر خودت می لرزی... گاهی چشمهایت تر می شوند... گاهی هم فریادهای فروخورده ای گلویت را فشار می دهند... اما هر چه که هست آنقدرها بزرگ شده ام که بدانم آب و دانش که به موقع نباشد... خودش می پوسد... از همه چیز بیزار می شوی... وقتی شکاف میان خیال و واقعیتت آنقدر عریض می شود که در حین پریدن از شکاف پرتاب می شوی... و حس بیزاری... از آن حس ها که آرزو می کنی هیچ کس در هیچ جایی شبیهش را نچشد... بیزاری از آدم نه... شاید بیزاری از احساست... و این گناه هیچ کس نیست... خودت خواستی در زیبایی خیالت پرواز کنی... و هر وقت هم که احساس کردی زیباییش به زجرش ... به عذاب انتظار بی پاسخش نمی ارزد... خودت به سردی واقعیت پرتاب خواهی شد... شاید هم گاهی احساست به لجنزار بیزاری بکشد... اما دادش را نباید سر دیگری کشید... خودت دیدی... خودت گزیدی تا در زیبایی خیالش پرواز کنی... خودت خواستی به واقعیت وصلش کنی... و حالا اگر پرتاب شوی همه اش از خیالت بوده است که زیادی بالا ساختیش... وگرنه واقعیت همیشه همین است که هست... دادش را نباید سر دیگری کشید...

Would U save my soul tonight?

2009-04-14T20:55:00.001+10:00

آرام آرام بیا...
آرام آرام بیا...
می خواهم دست هایم به دور شانه هایت گره شوند...
آرام آرام بیا...
می خواهم در آغوشت در کنار دریا تمام شب را بیارامم...
بیا...
می خواهم در آغوشت برای تمام غم ها تمام بودن ها اشک بریزم...
اشک بریزیم وتمام شوند...
اشک بریزیم و پرشان دهیم...
می خواهم تمام شب راتمام حرف هایت را از تپش قلبت بشنوم...
می خواهم درسکوت بودنت را احساس کنم...
بیا...
یک شب کافیست...
بیا...

...
...

...

2009-04-12T00:40:00.000+10:00

همان چیزی که مطمئن بودم پیش نمی آید دارد پیش می آید...
همان چیزی که منتظرش نبودم دارد پیش می اید...
همان چیزی که انقدر از نیامدنش اطمینان داشتم که حتی ازش نمی ترسیدم دارد پیش می آید...

Unconditional Love

2009-03-18T02:01:00.001+11:00

یک...دو...سه...
با من بیا...با تو می آیم
یک...دو...سه...
با من بمان...با تو می مانم
یک...دو...سه...
یک قدم از تو...یک قدم از من
یک...دو...سه...
یک عاشقانه از تو...یک عاشقانه از من
یک...دو...سه...
عاشقم اگر عاشق باشی
یک...دو...سه...
این عشق است؟
یک...دو...سه...
معامله است؟
یک...دو...سه...
جز این باشد مازوخیسم است؟
یک...دو...سه...
یا این که به درک هرچه که هست...فعلا همینه که هست

این یک مرثیه نیست

2009-03-16T18:25:00.001+11:00

من در آستانه ی بیست و چهار سالگیم و هنوز هم حتی شب هایی که شک دارم تا از درد تا حتی فردا دوام بیاورم قبل از رفتن به تختخواب مسواک می زنم... حتی ان مایع نعنایی که زبانم را به آتش می کشاند را هم سی ثانیه در دهانم می چرخانم... کاش از کودکی چیز هایی دیگر را اینجور ملکه ی ذهنم می کردند...
...
بیا و مرا با خودت ببر...دنیا برای نفسهایم زیادی تنگ است...

لحظه ای با من باش

2009-03-12T19:10:00.001+11:00

از بیرون که نگاه می کنی همه چی روبه راه است...همه چی شبیه به رویا های گذشته است...همان طوری که روزگاری خیالشان را بافتم...اما پس از درون چرا مدام چشم به راهم؟؟؟ بابا راست می گفت"خوشبختی یه انتخابه" نباید انتظارشو کشید...باید زندگیش کرد
...
به همه ی آنهایی می اندیشم که روزگاری ساکن ذهنم بودند... درون خودم را دیدم و بیرون آنها را... همان طور که آنها درونشان را دیدند و بیرون مرا... همه چیز در یک معادله ی ساده جا می گیرد..."چه راحت زبان یکدیگر را نفهمیدیم"
...
تو هنوز هم همانی که بودی... هیچ هم از احترامی که پیشم داشتی کم نشده... فقط یک تفاوت با گذشته وجود دارد... دیگر صدایت دلم را نمی لرزاند... دیگر منتظر زنگ تلفن نیستم...دیگر با هر صدای موبایلم از جا نمی پرم...دیگر با شنیدن زنگ مسنجر هر جا که باشم به سمت کامپیوتر نمی دوم...می دانی... سبکم...فقط این سبکی هستی گاهی زیادی تحمل ناپذیر می شود

دنیای دخترک

2009-03-11T19:44:00.001+11:00

باران آنقدر تند می بارد که پنجره را کامل پوشانده است و دخترک باز به این تصور رسیده است که تمام دنیا را برای او آفریده اند... صدای افتخاری...سبد شقایق ها روی میز و باران...باران...باران

دخترک ذهنش گسسته است... اگر از او بخواهید ذهنش را برایتان ترسیم کند...بی نهایت نقطه در یک فضای بی نهایت را تا ابدیت برایتان رسم خواهد کرد...
اما دخترک از آنجایی که کلی کار دارد و وقتی محدود...نمی تواند هر روز کلی وقت و انرژی را صرف چسباندن این نقاط به یکدیگر کند...
دخترک می خواهد دنیایش را بسازد... از اول...می خواهد لغاتش را معنا دهد...
اولین گام را بر می دارد...
قدرت:
در دنیای دخترک قدرت یعنی فراموش کردن آنچه رخ داده است و انچه قرارست رخ دهد... یعنی در همین روز... در همین ساعت و در همین لحظه زیستن... یعنی محور دنیای خود بودن...یعنی فراموش کردن نگا ه های دیگران...یعنی کنار گذاشتن هر رابطه ای که اذیتش می کند و انرژیش را می گیرد بی هیچ ملاحظه ی جانبی

That's it...

2009-03-05T21:18:00.001+11:00

به یه نتیجه ی مهم رسیدم...

من واسه زندگی تو این دنیا زیادی خالصم...
حسرتی نیست...افتخاری هم نیست...تمایلی هم نیست که بخوام جز این باشم...
من اینجوری رشدکردم...دنیا هم اونجوری

چند صباحی عشق

2009-02-23T18:24:00.001+11:00

نمی فهمند چه می شود وقتی تاروپود جانت را با نخ های حزن و ترس و استرس و پیچیدگی به ضخامت سه هزار سال می بافند...آرام می روم ...بی هیچ گله ای...بی هیچ شکایتی...بی هیچ افسوسی...بی هیچ اعتراضی...فلسفه ی زندگی همینست...همینه که هست...همینه که هست...همینه که هست ...
دیگر به فرداها نمی اندیشم...چه کاریست سرگرم لحظه هایی شدن که شاید هرگز نیایند...تمام عمر از لحظه هایی ترسیدم که هیچ وقت نیامدند...دیگر بس است...چند صباحی می خواهمش...پاک و یک رنگ تا ذهنم کمی آرام شود...شاید تنها راه نجات همین باشد

...

2009-02-14T22:59:00.001+11:00

درد آورترین لحظه ی زندگی وقتیه که به نقطه ای می رسی که واسه ادامه دادنش دنبال بهانه می گردی

2009-02-10T19:28:00.001+11:00

من گم شده ام میان زمین و زمان...واای نمی شد کسی چند صباحی قدرت فکر کردن را از من بگیرد؟؟؟می خواهم پس از مدت ها آرام و بی دغدغه بیارامم

I pity u!

2009-01-21T09:08:00.001+11:00

بعضی از آدم ها بد بختیشان دوره ایست اما بعضی دیگر ذاتشان با بدبختی یکرنگ است

من و یک ذهن باد کرده

2009-01-01T11:04:00.001+11:00

چشمانم را می بندم...خودم را با یک ذهن آماس کرده می بینم که برروی تردمیل نوشته هایش می دود...شاید کمی از باد ذهنش بکاهد

...

2008-12-31T00:19:00.000+11:00

باران می بارد و من در لحظه متوقف می شوم...اگر همه ی عالم را از خاک سرشته باشند...بی شک مرا از آب سرشته اند...
پ.ن.البته اگه اصلا از چیزی سرشته باشند...
پ.ن.اه...اینجا هم همه چی باید عنوان داشته باشه...بعد می گن چرا انقدر از زندگی خسته ای

...

2008-12-30T17:26:00.000+11:00

دخترک توی خودش گم شده بود...
و از اونجایی که کس دیگه ای اونجا نبود که بهش آدرس بده همینجوری گم شده مونده بود

...

2008-12-29T18:50:00.000+11:00

چرا یهویی این طور از اوج آسمان پرت می شوم به قعر زمین...خسته و در مانده ...وقتی سطح انرژیم حتی زیر صفر است...از صبح انقدر خورده ام که که شکمم سه چهار برابر باد کرده و این وضعیت بیشتر حالم را به هم می زند...قدرت جا به جایی ندارم و هر صدای زنگی از جا می پراندم...در پاسخ هر سلامی هم به لبخندی بسنده می کنم...از توضیح دادن بیزارم... چقدر دلم هم زبانی می خواهد که بی هیچ کلامی مرا بفهمد

...

2008-12-28T19:26:00.000+11:00

به خودم می اندیشم... تو... بودنم... بودنت... بودنم از دریچه ی چشمان تو... بودنت از دریچه ی چشمان من... تک تک کلمات و جملات دیشبت... اینکه چقدشان خود منم و چقدشان توهم تو... این که چقدر می دانم این خود من چیست... اینکه اگر در برابر چشمانت عریان شوم...عریان عریان...با تمام زیبایی ها و زشتی هایم...با تمام ترس ها و شجاعت هایم...چی از این تصورت باقی می ماند

فلسفه ی بودنم

2008-12-27T14:23:00.000+11:00

نه حسرتی در سر دارم...
نه کینه ای از کسی در دل ...
نه انتظاری که چشم هایم را به در بخشکاند...
...
رفتارهایت را همراه با پیشینه ی تاریخی بودنت می بینم...و هرگاه که آزارم داد بی هیچ سرزنشی تنها پوزخندی می زنم در دل...پوزخندی نه به تو...به حماقت بشری...تو را تنها... قربانی این حماقت می بینم...همه یمان قربانیان این حماقتیم...
بی هیچ سرزنشی...بی هیچ تلاشی برای تغییر دادنت...تنها... راهم را کج می کنم...از کنارت آرام می گذرم...تو هروقت که بخواهی ...هر وقت که زمانش برسد...راهت را می یابی...
...
لبخندی می زنم به زندگی...به اینکه جوری دیگر از بودن را هم دیدم...و آرام رد می شوم...می روم...به سوی دنیاهایی که برایم مانوس تر باشند

خیلی دیره

2008-12-26T00:25:00.000+11:00

تکاپویت را این بار می بینم و احساس می کنم...اما هر چه می کاوم چیزی از آن شوروشوق گذشته درونم نمی یابم...
کاش اونیکه این بازی احمقانه رو یادت داده بود اینم بهت می گفت که این بازی کودکانه روی همه یه نتیجه نمی ده

کجا؟

2008-12-25T11:53:00.000+11:00

این گونه سریع و بی وقفه و بی آنکه بدانی قدم هایت را بر شانه های چه کسی می گذاری...در پی چه می دوی؟؟؟
لحظه ای توقف...به دویدنت فکر کن...
بهانه ای برای دویدنت باقی ماند؟؟؟حالا بدو

تمام است

2008-12-25T11:31:00.000+11:00

بوی گندش را که می شنوی...همه چی تمام است...
باقی همه تقلای ذهنت است برای توجیه آنچه که خوش ندارد باور کند...
وگرنه بوی گندش که بلند می شود ...همه چی تمام است...
هزار بارهم که چشیده باشیش...هزار و یکمین باره هم باید تقلای ذهنت را تاب بیاوری...
وخوب که تاب آوردی...همه چی به یک باره آرام می شود...
وتنها بازپوزخندت می ماند به سرتاسر زندگی...
...
دخترک هزارمین پیچش را هم امتحان کرد...
تا نفس هایش را به معنایی وصل کند...
اما این بار هم درست مثل نهصد و نود و نهمین بار گذشته...
ذهنش هوشیارتر یا شاید هم احمق تر از آن بود که بگذارد فریبش دهند...
بی حسی و آویزانی میان زمین و زمان و همان پوزخند معروفش به زندگی

...

2008-12-24T01:54:00.000+11:00

بعضی از آدمها در زندگیت یک نقطه ی آغاز دارند...یک لحظه ی شروع...
بعضی های دیگه چنان نم نمک به بافت های تنت رسوخ می کنند که هیچ وقت نمی فهمی کی و کجا دچارشان شدی
...
بعضی از آدم هارا می خواهی تا زمانی که برای تو باشند...
بودن بعضی های دیگه واست کافیه هرچند که بدونی هیچ وقت برای تو نخواهند بود
...

تو همیشه برایم معصوم ماندی

2008-12-24T01:43:00.000+11:00

همه ی کودکی من در تو خلاصه می شود...
و در آن چهار چرخه ی زرد رنگ که هیچ وقت دوچرخه نشد...
و در آن احساس شادی آمیخته به امنیت که از احساس سیبیل های بابا روی صورتم به جانم می دمید وقتی نیمه شب ها از سفرهای کاری بر می گشت و من در انتظارش خوابم برده بود

از کتاب "خانه ی ادریسیها".ا

2008-12-23T18:48:00.000+11:00

خالی از رویا هم می توان زندگی کرد...واقعیت درنده چه عیبی دارد؟

راه یک طرفه است

2008-12-23T10:52:00.000+11:00

شرمنده آقا!
گفته بودم این راه یک طرفه است...
واسه رفتن همه آزاد آزادند...
اما دیگه برگشتنی بعد از رفتنشون وجود نداره

در قرن چندم ما قبل بشریت دست و پا می زنیم؟؟؟

2008-12-23T10:10:00.000+11:00

دخترک در خیابان راه می رفت...چهره ی آدم ها رو تماشا می کرد و با خودش فکر می کرد...تا وقتی می شه از روی چهره ی آدم ها تشخیص داد از کجای این کره ی خاکی سر بر آوردند...تا وقتی گونه های خالص چینی و اروپایی و ایرانی و هندی و ...دارند...هیچ کی نمی تونه ادعای داشتن تمدن بشری رو داشته باشه

بعد از تو

2008-12-23T01:04:00.000+11:00

تو ندونسته و مطمئنا نخواسته لطف بزرگی در حق من کردی...
بعد از تو دیگر انتظاری از کسی ندارم...هیچ رفتاری هم برایم دور از ذهن و عجیب نمی آید...
مرسی...مرسی...
حسابمان صاف شد...
با تو دل بستن را بلد شدم...با تو دل کندن را هم بلد شدم

تابستون

2008-12-23T00:49:00.000+11:00

از سوزشو داغی پاهاش بیدار شد ...نور آفتاب مستقیم تو چشماش بود...چشمامشو به زور باز کرد...لعنت به تابستون!!!رو تختی رو رو سرش کشید...خوابش برد

اگه دیر نمی کردی

2008-12-22T22:10:00.000+11:00

انتظار همه چی رو کم ارزش می کنه...اونوقت تو مساوی می شی با تموم لحظه های از دست رفته...
نه !!!دیگه نمی تونم دوست داشته باشم

...

2008-12-06T20:38:00.001+11:00

بهش می گفتی کم حرف می زنی و سخت حرف می زنی ...شاید واسه این بود که می خواست بدونه اونقدر ارزش داره که واسه فهمیدنش یه کمی تقلا کنی

کاش بعضی از دست دادن ها همیشگی بودند

2008-12-06T20:27:00.000+11:00

این احساس رو هزار باره تجربه می کرد...این رنگ قرمز چراغ...این انتظار احمقانه...عادت های قدیمی بر می گشتند و دخترک خسته بی هیچ حرکتی...بی هیچ تلاشی...بازگشتشونو به تماشا نشسته بود

بیا زندگی کنیم

2008-12-06T20:20:00.001+11:00

در چهارچوب ها نمی گنجید...تاسفی نداشت که هیچ...زندگی خلاف این واسش تصویر بی روحی از یه مرگ تدریجی بود

زود قضاوت می کنی

2008-12-01T09:00:00.001+11:00

دخترک نمی دونست چرا وقتی حرفی نمی زنه همه فکر می کنن چیزی واسه گفتن نداره یا چیزی نمی فهمه...نمی دونست چرا هیچ کی به این فکر نمی کنه که شاید خسته تر از اینه که بخواد چیزی بگه یا اعتراضی کنه

بودن یا نبودن...مساله این بود

2008-11-28T21:42:00.001+11:00

دخترک بعد از کلی تامل کردن بر سر دو راهی رفتن به جیم یا یک کتاب جدید و یه پاکت شوکولات عزمش رو جزم کرد و به سمت سوپر مارکت راه افتاد

...

2008-11-28T21:30:00.001+11:00

دخترک گاهی احساس می کرد زیادی عاقله...گاهی هم احساس می کرد زیادی دیوونه است...اما چیزی که تو همه ی این لحظه ها بهش ایمان داشت این بود که همیشه یکی دیوونه تر و یکی عاقل تر از اون پیدا می شه

من را ببین

2008-11-27T20:29:00.001+11:00

از نوشتن می هراسید...
قلمش که گرم می شد معلوم نبود تا کجای خود درونیش پیش برود...تا کجای آن سوی پرده...
"همه" از افتادن پرده ها می ترسند